Σκύρος

http://semantics.gr/authorities/searchculture-persons/1603333319 · 1966

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Αχιλλέας Απέργης απομακρύνεται από την παραστατική γλυπτική και πειραματίζεται με την αφαίρεση παρουσιάζοντας τα πρώτα δείγματα της προσωπικής αφαιρετικής του γλώσσας στο Γαλλικό Ινστιτούτο (1958), όπου παρουσιάζει μια σειρά από γλυπτά εκτελεσμένα με την τεχνική της τήξης των μετάλλων. Χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο σιδερένιες βέργες, τις οποίες συνενώνει με μέσο την οξυγονοκόλληση. Σχεδιάζει ανάγλυφα πάνω στις μεταλλικές επιφάνειες με τη φλόγα του οξυγόνου και με αυτήν τη μέθοδο μετασχηματίζει τη συμπαγή ιδιότητα του υλικού σε σχεδόν δισδιάστατη επιφάνεια που επηρεάζεται από ίχνη διάβρωσης, καταστροφής και εντάσεις. Ο όγκος του υλικού μετατρέπεται σε ένα σύνολο από ανάλαφρες ρυθμικές κινήσεις, οι οποίες εκτοξεύονται σα μια τρισδιάστατη γραφή μέσα στο χώρο και αποτυπώνουν τις εμπειρίες και τις μνήμες του πολέμου και των μεταπολεμικών κακουχιών. Δίνει σε αυτές τις ενότητες έργων τίτλους, οι οποίοι αναφέρονται στη φύση και σε φυσικά φαινόμενα, υποδηλώνοντας το ενδιαφέρον του για την πλαστική απόδοση της κίνησης, της μεταβολής. Μετά το 1962 οι σιδερένιες βέργες αντικαθίστανται από ένα άλλο υλικό τον μπρούντζο, ο οποίος δίνει τη δυνατότητα στον καλλιτέχνη να επεξεργάζεται την επιφάνεια και να εκμεταλλεύεται τις χρωματικές αποχρώσεις του. Σε μια σειρά γλυπτών που εκτελεί το 1966 υιοθετεί την παραδοσιακή τεχνική της χύτευσης, δημιουργώντας μονολιθικούς όγκους από μπρούντζο, οι οποίοι ομοιάζουν με απολιθωμένους κορμούς δέντρων.