Πεδίον XVII

Γιανναδάκης, Μανόλης (1954)

Το έργο του Μανόλη Γιανναδάκη «Πεδίον XVII» εντάσσεται στα έργα της περιόδου 1984-1990, όπου η σχέση ανθρώπου-χώρου αποτελεί βασικό άξονα της θεματογραφίας του. Ο Γιανναδάκης εντάσσει στις συνθέσεις του αντικείμενα-σύμβολα, όπως οι σκαλωσιές, τα ηλεκτρικά καλώδια, που μορφοποιούν και συμπυκνώνουν τον κώδικα του συγκινησιακού του πεδίου. Παρατηρώντας το έργο με τις σκαλωσιές και τον αχρηστευμένο βιομηχανικό εξοπλισμό σε έναν ουδέτερο, απροσδιόριστο χώρο, αναδύεται η υποβόσκουσα εσωτερική αγωνία και ένταση, η μεταφυσική αίσθηση του χώρου αλλά και μια απόκοσμη αίσθηση μοναξιάς και εγκατάλειψης.