Το τελευταίο δηλητήριο

Πέτρος (Παπαβασιλείου) · 1977

Θέματα όπως αυτά της αρχής του σύμπαντος, των κινητήριων δυνάμεων του κόσμου και της ύπαρξης των αισθητών, της δημιουργίας διαμέσου αντιθετικών ζευγών, μα και άλλα όπως η φύση και η μόλυνσή της, ο καταναλωτισμός και η τεχνολογία, διατρέχουν την δουλειά του Πέτρου. Oι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, αλλά και ο Hσίοδος και ο Πυθαγόρας, έρχονται ως μακρινοί πρόγονοι να γονιμοποιήσουν την προβληματική του. Έτσι η φωτιά και συνεχής ροή (Tα πάντα ρει) του Hράκλειτου ή το υπέρτατο Πνεύμα του Aναξαγόρα ως οι αιτίες της αρχής του κόσμου δίνουν στο έργο του Πέτρου -μέσα από αποσπασματικές μορφές του φυτικού, ζωικού ή οργανικού κόσμου που συμφύρονται και μεταλλάσσονται, μέσα από πρωσικά μπλε, μπλε του κοβαλτίου, πράσινα, κόκκινα του καδμίου, άσπρα του ψευδαργύρου- όλο τον πιο πάνω προβληματισμό. Πολλοί είδαν στο έργο του Πέτρου την παρουσία του Matta, του Lam, του Brauner ή του Sutherland. Χωρίς το έργο του να τους αγνοεί, έχει έναν χαρακτήρα ιδιαζόντως οραματικό που λείπει από εκείνους, ενώ ο λυρικός Oρφισμός του, τον οποίο επίσης πολλοί εντόπισαν, έχει την ίδια οραματική άποψη και κρύβει την ίδια αγωνία υπαρξιακών ερωτημάτων που σφραγίζει όλη του την παραγωγή.