Χωρίς τίτλο (Τοπιογραφία)

Γκουρό, Γιέλενα · 1904

Η Γκουρό αυτοσχεδίαζε με τα πινέλα της προσπαθώντας να αιχμαλωτίσει τη φύση και τους οργανισμούς της. Ο ξέγνοιαστος τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τις φόρμες μοιάζει να υποκύπτει στις αρχές του πλαστικισμού και γι' αυτό αρκετοί παρατηρούν ότι το έργο της μοιάζει με εκείνο του Μιχαήλ Λαριόνοφ. Η φρέσκια ματιά της ζωγράφου προέκυψε μια στιγμή όπου ο κυβισμός, μέσα από την ανα-σύνθεση των γεωμετρικών στοιχείων, βρισκόταν στην ακμή του. Οι ιδέες της προκάλεσαν το ενδιαφέρον πολλών δημιουργών και έβαλαν τα θεμέλια για τους πειραματισμούς του Ματιούσιν πάνω στη θεωρία του χρώματος και τη διευρυμένη όραση. Η Γκουρό έδρασε σε μια μεταβατική εποχή, από το Συμβολισμό πέρασε στον Ιμπρεσιονισμό, εντρύφησε στις φιλοσοφικές αναζητήσεις των Ouspensky, Hysmans και Nietzsche και στη συνέχεια απελευθέρωσε τη ματιά της αναζητώντας τις "λύσεις" στο φυσικό κόσμο. Η Guro έστρεψε την προσοχή της στη φύση για να διαπιστώσει ότι η ανακάλυψη των μυστικών της, προσέδιδε στα έργα της μια πνευματικότητα που οδηγούσε στην ανύψωση και την αγνότητα, δίχως οποιαδήποτε εικαστική σχηματική αφαίρεση ή λογοτεχνικό συμβολικό μήνυμα. Οι πιο πληθωρικές και μεγαλοπρεπείς εικόνες της πεζογραφίας και της ποίησής της μοιάζουν να γλυκαίνουν από ένα συμπονετικό και αυθόρμητο συναίσθημα για τη φύση. Τα ίδια αυτά χαρακτηριστικά διαπιστώνονται και στη ζωγραφική της. Η παλέτα της Guro, αντίθετα από εκείνη των κυβιστών, δεν περιέχει καμία ώχρα ή βαρείς γήινους τόνους. Ενώ η επαφή των κυβιστών με τη φύση τους έκανε να στραφούν προς τις ανόργανες μορφές, στον κόσμο του κρυστάλλου και των ορυκτών, η Guro καθοδηγείται από τα χρώματα της ζωντανής φύσης, από τον οργανικό κόσμο. Τα αντικείμενα στις ακουαρέλες της μοιάζουν να έχουν χάσει το βάρος τους, καθώς το χρώμα εκπέμπει μέσα από ένα παλλόμενο φως που ακτινοβολεί και οι φόρμες περιβάλλονται από έναν τρεμάμενο καπνό, εμπλουτισμένο με μια πνευματική ιδιότητα.