Άνθρωποι

Νικρίτιν, Σολομών · 1927

Από τα μέσα του 1920 και μετά το Νικρίτιν απασχολεί στη ζωγραφική του μια σειρά εικαστικών κινηματογραφικών έργων σαν «συμφωνικό σύνολο» με αλληλοσυνδεόμενους πίνακες «που ο ένας παράγει τον άλλον» ενώ παραμένει καθένας «αυτόνομη μονάδα». Το θέμα που τους ενώνει, πάντα κατά τον ίδιο, είναι «το πορτρέτο των βασικών τάξεων της σύγχρονης εποχής μέσα από τις αμοιβαίες σχέσεις και τα πεπρωμένα τους». Πρόκειται για κάτι ανάλογο με την Ανθρώπινη κωμωδία του Μπαλζάκ «όσον αφορά τη σχέση του περιεχομένου με τις ταξικές, ιστορικές και ιδεολογικές μεταλλάξεις». Μεταξύ 1923-1926 κατά την I. Leites o καλλιτέχνης εργάζεται εντατικά πάνω στη φιλοσοφική εποποιία του “Πόλεμος και Ειρήνη”, όπου προσπαθεί να αναβιώσει τα γεγονότα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και της Οκτωβριανής Επανάστασης. Πιο συγκεκριμένα ο Nikritin ασχολείται πυρετωδώς με τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος στο οποίο κατά την ίδια ερευνήτρια συνδυάζεται η εποποιία, ο λυρικός τόνος και η δομή του κινηματογραφικού σεναρίου». Το σενάριο του καλλιτέχνη με τον ίδιο τίτλο γράφεται κατά την Μ. Τσαντσάνογλου από το Μάιο του 1925 ως το Δεκέμβριο του 1929, και συνοδεύεται από σκηνοθετικές και κινηματογραφικές οδηγίες αλλά και βοηθητικά σχέδια, που θυμίζουν εκείνα της σειράς "Πόλεμος". Παράλληλα γύρω στο 1925-1927 ο Nikritin συνοψίζει τις θέσεις του για τη σχέση της ζωγραφικής με τον κινηματογράφο σε ένα κείμενο με τίτλο “Μουσείο Στατικού Κινηματογράφου” και υπότιτλο “Πέθανε ή όχι η ζωγραφική του καβαλέτου: Ή η ζωγραφική και ο κινηματογράφος”.