Ο Κλιουν είναι ορθολογικός καλλιτέχνης. Πολλά έργα του μπορούν να θεωρηθούν υπόδειγμα καλλιτεχνικού προσανατολισμού ή ορισμένου σταδίου εξέλιξης της καλλιτεχνικής μορφής. Δεύτερο μεγάλο προτέρημά του ήταν η τάση του για μίμηση και δανεισμό. Ίσως η μεθοδικότητά του και ο ορθολογισμός του να συνδέονται μ'αυτό. Την περίοδο της κρίσης της πρωτοπορίας, όταν παντού σταμάτησαν να εκφράζονται νέες ελκυστικές φόρμες, ο Κλιουν στράφηκε προς τα πίσω, στην ιστορία. Στις νεκρές φύσεις της περιόδου 1925-1932 ο Κλιουν προβάλλεται ως καθαρός εκπρόσωπος της "μετα-πρωτοπορίας", ζωγράφος εν μέρει του σαλονιού, αρκετά διακοσμητικός και πάντα ορθολογικός. Τη δεκαετία του 1920 και κυρίως τη δεκαετία του 1930 οι καλλιτέχνες έπρεπε να προσαρμοστούν στα νέα ιδεολογικά και καλλιτεχνικά πρότυπα που επέβαλε το καθεστώς μέσω του Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού. Το 1934 διατυπώθηκαν από τους κομματικούς ιδεολόγους οι βασικές κατευθύνσεις για την τέχνη και άρχισε η σχεδιασμένη πάλη εναντίον των καλλιτεχνικών ρευμάτων που δεν εντάσσονταν στα προδιαγραμμένα πλαίσια. Αρκετοί λοιπόν από τους καλλιτέχνες επέσρεψαν πίσω στις ρίζες τους, επανεξέτασαν το ρεαλισμό, μια πιο λυρική εκδοχή του, ενώ άλλοι στράφηκαν στην επιστήμη και στην υπηρεσία της τέχνης μέσα από την παραγωγή.

Kliun, Ivan (1873-1943)

Ο Κλιουν είναι ορθολογικός καλλιτέχνης. Πολλά έργα του μπορούν να θεωρηθούν υπόδειγμα καλλιτεχνικού προσανατολισμού ή ορισμένου σταδίου εξέλιξης της καλλιτεχνικής μορφής. Δεύτερο μεγάλο προτέρημά του ήταν η τάση του για μίμηση και δανεισμό. Ίσως η μεθοδικότητά του και ο ορθολογισμός του να συνδέονται μ'αυτό. Την περίοδο της κρίσης της πρωτοπορίας, όταν παντού σταμάτησαν να εκφράζονται νέες ελκυστικές φόρμες, ο Κλιουν στράφηκε προς τα πίσω, στην ιστορία. Στις νεκρές φύσεις της περιόδου 1925-1932 ο Κλιουν προβάλλεται ως καθαρός εκπρόσωπος της "μετα-πρωτοπορίας", ζωγράφος εν μέρει του σαλονιού, αρκετά διακοσμητικός και πάντα ορθολογικός. Τη δεκαετία του 1920 και κυρίως τη δεκαετία του 1930 οι καλλιτέχνες έπρεπε να προσαρμοστούν στα νέα ιδεολογικά και καλλιτεχνικά πρότυπα που επέβαλε το καθεστώς μέσω του Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού. Το 1934 διατυπώθηκαν από τους κομματικούς ιδεολόγους οι βασικές κατευθύνσεις για την τέχνη και άρχισε η σχεδιασμένη πάλη εναντίον των καλλιτεχνικών ρευμάτων που δεν εντάσσονταν στα προδιαγραμμένα πλαίσια. Αρκετοί λοιπόν από τους καλλιτέχνες επέσρεψαν πίσω στις ρίζες τους, επανεξέτασαν το ρεαλισμό, μια πιο λυρική εκδοχή του, ενώ άλλοι στράφηκαν στην επιστήμη και στην υπηρεσία της τέχνης μέσα από την παραγωγή.