Ζητιάνος

Nikritin, Solomon (1898-1965)

Από τα μέσα του 1920 και μετά το Νικρίτιν απασχολεί στη ζωγραφική του μια σειρά εικαστικών κινηματογραφικών έργων σαν «συμφωνικό σύνολο» με αλληλοσυνδεόμενους πίνακες «που ο ένας παράγει τον άλλον» ενώ παραμένει καθένας «αυτόνομη μονάδα». Το θέμα που τους ενώνει, πάντα κατά τον ίδιο, είναι «το πορτρέτο των βασικών τάξεων της σύγχρονης εποχής μέσα από τις αμοιβαίες σχέσεις και τα πεπρωμένα τους». Πρόκειται για κάτι ανάλογο με την Ανθρώπινη κωμωδία του Μπαλζάκ «όσον αφορά τη σχέση του περιεχομένου με τις ταξικές, ιστορικές και ιδεολογικές μεταλλάξεις». Η περίοδος από το τέλος της δεκαετίας του 1920 ως τις αρχές του 1930 φαίνεται πως είναι γενικά ιδιαίτερα σημαντική και παραγωγικότατη στη δημιουργική πορεία του Nikritin. Κατά την N. Adaskina «την περίοδο αυτή συνεχίζει να ακολουθεί την κατεύθυνση της συναισθηματικής, εξπρεσιονιστικής ζωγραφικής. Η χρωματικότητά του γίνεται περισσότερο συγκρατημένη και μερικές φορές αγγίζει τα όρια της μονοχρωμίας, ωστόσο αποκτά πλουσιότερες αποχρώσεις, ενώ η ικανότητά του να μεταδίδει άμεσα με το ζωγραφικό του ύφος ζωηρές συγκινήσεις, όπως και η επιδεξιότητά του να προκαλεί στο θεατή, με την κίνηση του πινέλου, μια ευρεία γκάμα αισθημάτων, φθάνει στο απόγειο της τελειότητας».